Patxi mendian galdua.

                                     Patxi mendian galdua

Bazen behin mutil bat patxi izenekoa.

Patxiri asko gustatzen zitzaion mendira joatea bere aitarekin.

Patxik ile beltza zuen, altua zen eta  ez zen oso lodia. Begi marroiak zituen.

Patxi beti izan zen bihotz-onekoa, baina ere beldurrak zituen, adibidez: Iluntasuna, armiarmak etb.

Egun batean Patxi eta bere aita Gorbeia mendira joan ziren, baina Patxik etxerako lanak egin behar zituelako, arratsaldeko seiak meta laurdenetan joan ziren. Ailegatu zirenean zazpiak laurden gutxi ziren,

 Patxik esan  zuen:

-Aita ez da berandu?- Eta aitak esan zion:
-Ez! Etxean egongo gara uste dut beredatzietan edo...- Eta mendia hasi ziren igotzen.
Gorbeiaren puntan esan zuen Patxik:
-Aita, orain nola jaitsiko gara?- Eta aitak:
-Nola? Ba brujularekin. A ze galderak!- Baina aitak ez zekien Gorbeian eta beste mendietan elektromagnetismoa dagoela orduan brujula zoratu egin zen.
-Orduan galdu egin ziren.
Bidean pertsona zahar bat aurkitu zuten, eta horrek esan zien:
-Kaixo! Zer egiten duzue hemen ordu hauetan?- Eta Patxik:
-Ba... begira, galdu egin gara.-
-Zer? Galdu egin zaretala?- Eta aitak:
-Bai galdu egin gara.-
-Ba lagunduko zaituztet.-
-Bai? Eskerriak asko!
-Jarraitu mesedez, hemendik da-


Eta autobus geltokira ailegatu zirenean aitak esan zuen:
-Eskerriak asko jauna!-Eta gizon zaharra:
-Zuei! jajajaj!-
Eta etxera ailegatzean oso pozik egon ziren eta jaun horrekin zorretan sentitzen ziren, eta Patxik ez zuen jaun horretaz inoz ahaztu.